Leo thought deeply about his father's words. Then, an idea struck him.
He noticed that in his town, people loved fresh bread but had to travel to a bakery far away.

لئو عمیقاً در مورد حرف‌های پدرش فکر کرد. سپس، فکری به ذهنش رسید.
او متوجه شد که در شهرشان، مردم عاشق نان تازه هستند اما مجبورند به نانوایی دوردست سفر کنند.

He decided to start selling fresh bread locally.

او تصمیم گرفت فروش نان تازه را به صورت محلی آغاز کند.

But there was a problem - Leo had no money to buy the bread.
He decided to take a chance and approach the bakery's owner, Mr. Anderson.

اما مشکلی وجود داشت - لئو پولی برای خرید نان نداشت.

او تصمیم گرفت ریسک کند و به صاحب نانوایی، آقای اندرسون، مراجعه کند.

Leo walked miles to meet Mr. Anderson, a grumpy old man who rarely trusted anyone.

لئو کیلومترها پیاده رفت تا آقای اندرسون را ملاقات کند، پیرمردی بدخلق که به ندرت به کسی اعتماد می‌کرد.

With confidence, Leo said, Mr. Anderson, I want to sell your bread in my town, but I don't have money to buy it upfront.

لئو با اعتماد به نفس گفت: آقای اندرسون، من می‌خواهم نان شما را در شهر خودم بفروشم، اما پول ندارم که آن را از قبل بخرم.